Ailemin
desteği ile korkularımı tanıdım ve onları baskılamayı öğrendim. Bu
güvenle varlığımı
anlamayı sürdürdüğüm okyanusa açıldım.
Duygularım,
ortak
bir aklın eline
geçti.
Savruldum
ve kayboldum... Gerçek asla bu değil... Asla...
Evrensel titreşimin altında ve içinde; bu nasıl olabildi...
Sömürü açıklar mı bunu; insanı.
Ve insanlığı, ölümü... Belki... Belki asla açıklamamalı...
Aşağılanmış, aldatılmış duygularlayım... Kavramlaştırdıkları
yaşamım
nihayet gerçek ve elimde... Her ne ise
sahici olanı hissetmek iyi... Sosyal
gerçek nedir; insanın insana yardım etmediği; yaralarına tuz bastığı... Durum
kötü ise de gerçek bu. İnsanın suçluluk duygusu ürettirerek kontrol
ettiği tüm bu şeyler, şimdi
kendi üzerinde aynı metodla egemenlik kuruyor...