İnsanın kendini en iyi
ifade ettiğini düşündüğü yer ve araçlarına  bakalım... Ailesi... İş, sevgili, çocuk, eş, anne, ev, yurt, dil, din, içgüdü, iç ses... Kendini o vektörel noktaya koyup bakamayan bir başkası için tüm bunlar ne anlama gelir. Tüm bu göstergeler; benzerleri, çağrışımları ve ters duruşlarıyla da anlam taşırlar... Göstergesel bir anlamları olsun yeter... Herkesin ve hiç kimsenin yaşadığı ve başka hayatların tutunduğu benzersiz ve ortak noktalar zamanın hışmına uğramış... Değişim ve dönüşüm içinde bir aşağı bir yukarı uzaya savrulmaktalar... Değerler yeni kavram ve içeriklerle parçalanıyor, deviniyor... İnsanın doğayla barış çubuğunu paylaşmayı düşündüğü zamanlardayız...

 

10.02.2006