Hayatta kalmak, iş
düzenine katılmaktır... Kapitalde şekillenmek, kendin olmamaktır... Sanayi toplumunun çığ gibi büyüyen üretiminin  çalışma saatlerini azaltmazlığı,  sosyal ve bireysel alanları sınırlıyor...  Bu  sabotaj sonrası neo liberal emperyal, gevelemeden  kamusal alanları  pençesine istiyor...   Konfora, doymaz masum isteklere bulaşmış dünyada sermayenin yanında ya da karşısında olmak meselenin tümü değil... İş içinde şekillenen hayatların; büyülü bir dünyaya; evrensel duygulara yaşamaya dönüşmesi uzak bir hayal mi...

 30.04.2006