Deniz feneri, İstanbul / Essen / Pecs 2010 Avrupa kültür başkentleri, tekel işçileri, balyoz iddiaları, kampanyalar... Küçük hayatlardan; küresel düzen oluşumuna nasıl kırpıştık anlamak istedim.
 
Dışardan vesayetli, içerde kahraman;
bu yoğun çatışma, kamplaşma ve yabancılaşmaya merakım;
 "ne yönlü bir şeye dönüştürüldüğüm".
 
Asker demokrat olur mu, olmaz mı.  
Liberaller, bu soruya biraz da kibirle yanıt arıyor. Emekli olmuş koca koca generalleri tv lerde karşılarına almışlar; hop oturup hop kaldırarak  sınava çekiyor; fırçalıyorlar... 
 
"Askerlik kurumu" tarihsel olarak; "ölsün, öldürsünün kurumu". Demokrat olmanın değil!Toplumsal süreçlerde; (klan, aşiret, ümmet, ulus, milletler topluluğu); insan yığınlarındaki benzer ve farklılıkların güç kullanımı ile korunması yaşamsal öncelikli belirleyici olmuştur... Denge ararken yakınlaşan, ötekileşen, tehdit algılı çatışan, yabancılaşan ilişki ve beklentiler; diplomasi yürümediğinde güç devrede olur.  Savaşların tümü budur.  
 
Sömürgeleştirme amaçlı savaşlar ile halkların özgürlük savaşları farklı beklenti ve arayışlı olsa da benzer askeri savaş düzenli örgütlenir çatışırlar... Dış tehditle savaşır ve iç düzende güçlü, koruyucu etkiyi yaratmak ister (sıkıyönetim, darbe v.s.)...   Bugünün söylemi olan: "kahraman  demokrat üslupların" uluslararası boyutu; arka nedenleri neler olabilir... Olgular; iç/dış tarihsel, bölgesel; sosyal, siyasal ve ekonomik takvimleri ve "güvenliklerinden" soyutlanarak gerçeklik yanılsamasına sokuluyor. Liberal demokrat ellerde pişirilen bu "özgür" meta menüler tv lerden  KDV si hayatlarımız bedelli servisleniyor...
 
Siyaset kurum ve gündemi; "sosyal dirençleri" nereye yönlendirmekte ve ne beklemektedirler ortamdan. Ülkemiz menfaatlerine; tüm yurttaşlar ve her kesim katılıyor, uzlaşmaya gereken özen gösteriliyor; yürütme de bu işlevdeki önemli sorumlulukları bilincinde ise tamam o zaman...  Darbelerden canı yanmayan yok. Bu cürüm öncelikli gerilimli ortam ile olsa da; kültür ve kurumlarımızı olgunlaştırabilecek olacaksak neden olmasın... Bu basitlikte çözülememesi; biz bize olamamamız sorusu da;  hangi güç çatışmalarının bizi malzeme depolarına yerleştirmek istediği ve bunun çözümlemeleridir...
 
 Gündemde ve zihinlerimizde olma bedellerini tekel işçileri bedenleri ile ödemektedirler. Zihinlerimizin diğer taraflarına yerleşip cirit atan bataklık farelerini nasıl kovabiliriz...
 Öfkeli ve meraklı seyir nesneleri olmanın ötesinde bir durumu gerektirir bu. Sürdürülebilir çelişkilerimiz, toplumun tüm kesimlerince birlikte değerlendirilemiyor; çözüme katılım ve denetimin enaz seviyede olduğu durumlarda ne yapmalı.
 
 Temel soru; Türkiye'de, uygulamaya şimdi koyulabilir askeri bir darbe tehditi olup olmadığı tabii... Eğer yok ise; toplumsal önceliklerimizi kurgulayan, manuple eden manevralar; hangi nedenden ve nasıl değiştirilmek isteniyor buna bakmak gerekir.  Sorunun siyasi tarafında;   muhalefet, hukuk ve demokratik kitle örgütleri yapacaklarını yapılabilmekte midirler.  Sistem, demokratik kurumlarınca kendini onarabiliyor mu...
 
 Ötekini dikkate almadan; kendi siyasi  gündem ve ölçüsü üstünlüğünde; "sürüklerce" yönetimli çözüm arayışları; temsil ve ifadede sınırlı olan kesimleri duymaz, gözetmez ve korumaz ise ortam demokratik de olmaz... Bu anlamıyla zemini kısırlaştıran, çivisini çıkaran; süreci yöneten zihniyetin değişmesi önemlidir... 
Siyasetin gerçekte "sosyal barış ve adalet anlamında" tek bir "doğru ve iyi" boyutunun olmayacağı açık. Yapılan tüm bu sosyal işlerin, toplumumuzun her kesimi için eşitliği gözeten; özgürlükleri, kişisel gelişmeleri ve mutlu olmayı; dünyada barış ve kardeşlik vaadiyle yola çıkmış tüm sistemlerin hakemleri olan halklar için önemi tartışılamaz.  Görevimizin bununla sınırlı olması; sistemin süreçlerinde aktif çalışamıyor, katılamıyor ve denetleyemiyor olmamız en önemli sorun tabii... Ve bizler, duygusal kanaatlerimizi etkileyen bu proje vitrinlerine odaklanarak; "bizleri ayarlayanların" taraftarı, müridleri ya da karşı taraftarlarına, dönüşmemeliyiz...   
 
 Siyasal bir proje; ya "sosyal devlet"e karşıdır, ya da "küresel sermaye" ye.  Ya özgür ve yaratıcı üretkenliği destekler, ya da ülkesinin kaynaklarını babalar gibi satar.
  
 Ya dünya pazarlarına ulaşmanın önünü açar, ya da uyumsuzluğu eline yüzüne bulaştırır.  Çağın koşullarında bağımsız politikalar üretilemiyor edebiyatı toplumunun önünü karartmak için bir neden olamaz.  Temsil ettiği finansın ve seçmen grubunun çıkarlarını bu verili güce eklemleyerek otoriteye boyun eğmeyi "hayatın zorunlu akışı"; "kendiliğindenliği" olarak yaşayabilir ve dayatabilir...  Ya da bunu yapamaz ve ülkesinin tüm sosyal farklılık ve çatışması verimli gelişmelerini sağlayacak ortamlarının, demokrat gücü inşasının önünü açar ve ulusal bağımsız verimlilik ve gelişmeyi destekler. Bu nevi bir siyasal projeyi oluşturacak olan da: toplumdaki tüm demokratik kurumların; özgürlüklerini aktif araması ve özgürlük dayanışmalarını desteklemelerini sergilemeleri ve siyasetten de bunun ortamını talep etmeleri gerekir.
 
 Bizler arka planı saydam, anlaşılır ve demokratik olmayan seçim projeleri nesnelerine indirgenemeyiz. Bu kalitede siyaset proje ve kurumsallaşmasını ve siyasetçilerini talep etmeliyiz...  Ortaya konan ve insanı ve gerçeğini  manuple eden tüm "boks ringine odaklanmış taraftarlarına dönüştürüldüğümüz şeyler" meraklarımızı kuşatarak yönetmemeli.  Kavramsal kirleri ile tepelerimizde dolaşmasına izin vermemeli; bunun için yürütmeyi uyararak, baskılayarak; denetleyerek talep etmeliyiz...
 
 
 Tv camından askerler sicilleriyle topa tutuluyor. Tetikte bekledikleri; darbe için can attıkları suratlarına kahraman bir şiddetle haykırılıyor. Liberaller onların maskelerini çekip kazırcasına alıyorlar suratlardan...  Oysa, darbe zamanlarında bu antrepologlar; ayakta koro halinde alkışlarlardı askerleri ... (Elektronik ortamlarda seslerini duyabilirsiniz) Bu şu demek oluyor; doğru soru: Gerçekten darbe olacağını kestirenler, bu lafları edebilir miydiler... 
 
 İnanç dolu enerjilerini açıklayacak iki şey var; bastırılmış tepkileri ile sistemden  edindikleri ve bekledikleri paylar...
 
 Askerin demokratik toplumlardaki kurumsal sahası, olması gereken yukarıda anlattığımız yeridir. Siyasi varyete, haklılık paylarına sahip olsa dahi; sergilenen "Kötü devlet adamlığı" dır...
 
 Ülkemizde son darbe 30 yıl önce olmuş, 90 lı yıllarda dünyada şartlar, algılar değişmiş, değiştirilmiştir...
 
 ABD nin model toplum vesayeti ile AKP sinerjisinin yaratıcılığı içindeki bir koridora sıkıştırılmış, bekletiliyor toplumumuz...
 Adları ne olursa olsun küresel planların; demokratikleşmek için yapılmadığını tüm halklar biliyor...   Postmodern kokular altında, ulusumuzun kurumları demokratikleşmiyor, demokratlaşmıyor... Tüm etkilere, olasılıklara, dirençlere; plan ve sürprizlere açık iken, savunma kurumlarımız yıpratılıyor...
 
 Dış politikada; Pilotsuz İsrail uçaklarıyla, Davos semalarında gösteri uçuşları yapan bir figür nasıl anlaşılmalıdır.
 Batı medeniyeti karşısında sömürülmüş, dışlanmış ve ezilmiş, "mağdur edilmiş" doğulu halklara süper ego olmak;
 Salvador Dali fırçasından çıkmış gerçeküstü bir kimliğe benziyor...
 
 Modern dünyanın yel değirmenlerine saldırıyor görüntüsü; kendi yoksul sınıflarına ilgisizliği, tekel işçilerini 1,5 aydır algılayamıyor olması nasıl açıklanmalıdır.   Oğul gemi tacirliği, damat, 750 milyon $ devlet kredi desteği ile basın patronluğuna yollanırken; analarını alıp gidemeyenlerle, "kasa soyguncusu"  tekel işçisine karşı "temsil ettiği zihniyet ve siyasetin" sosyal devleti koruma mücadelesini verdiğine inanılması bekleniyor...  
 Doğulu bir atasözü "Yaşamım ibadetimdir" der...
 
 Süregen durumun en pozitif ölçüleri; yaşadığımız yönetişim ile nasıl bir uzlaşıya dönüştürebilir toplumumuzu... Düşünelim.  Otokontrolü huzuruyla yaşayan bir ümmet... Teba olmayı sindirmiş, mutlu cemaat... Modern dünyaya ilkesiz ve ulusal onuru savunmadan eklemlenmek nasıl olur. Özgürlük algıları  modern dünya ölçü  ve sorunlarına ait bir kimlik edinemeden; peşine düşerek teba olarak tabii. Bireyin örgütlü toplumcu gözünü kör eden, açgözlü egolarına tanrısal anlamlar yükleyen böyle bir Hanedan Model toplum  uzlaşması iyi bir seçenek olabilir mi..
 
 Suudi kral ile, ABD başkanlarının tüm hücreleriyle elele tutuşlarını tv'lerde seyrederken, neredeyse dudaktan öpüşeceklerini sanmışımdır hep...
 
 Benim eşcinsel bilinçaltı ve psikolojimi sorgulatsa da bu durum gördüklerimizi açıklayamaz. Tutkulu, görkemli dostluklarını  kimse yadsıyamaz... 
 Din ve cinsiyet ayrımı gözetmeyen aşk; benim psikolojimle açıklanabilecek bir şey değildir... 
 
 Bu tabloda şekillenen büyük resme; birilerinin kafalarındaki Türkiyeyi eklediğinizde, onursuz emperyalist yeni dünya düzeninin parçaları biraz daha şekillenmiş olur... 
 
 İç/dış sürdürülebilir  toplumsal güvenliğinizin olmazsa olmazının askeri güç olduğunu anlamak için; Filistin ve Rusya örnekli iki uca bakabilirsiniz...
 
 Birleşmiş Milletler, uluslararası toplum, sivil destek zırvaları sistemlerdeki şiddetin gazını almaya yarar. Sadece bu işe... Bunlar için üretilir, üremesine izin verilir...
 
 Dünya üzerinde insanlara dair toplumsal bir hayatın varolması; öncelikle askeri güç ve (Korsan ya da uçak geminizden de işleri yönetebilirsiniz) seçenek olarak toprağın olması ile düşünülebilir... Öncelik güvenliktir. Tartışılmaz güçtür. Sivil maskelenme ve anlaşmalar; askeri  harcamaları azaltmak üzere kurumsallaşır.
 
 2. dünya savaşı sonrası, bu ölçekli savaşı önleme ve uzlaşmayı kurumsallaştıran tüm uluslararası bürokrasi; bölgesel savaşların verim ve kontrolüne destek vermiş; bu işi sevenlerce baş tacı edilmiş, fonlanmış; kontrol edilmiştir... 
 
 İnsanı şeyleştirip kontrol eden; mal haline dönüştürme düzenine dair (modern - ultra modern - postmodern) bir projeniz var ise; Birleşmiş Melekler üzerinden de, Saddam şeytanı üzerinden de bunu yapabilirsiniz...
 Bu geleneksel kavramları hizmetinde; sürüdeki diğer paydaşlarla denge kurarak başarılı olabilirsiniz. Pazar koşulu bu. Bu piyasa meşruiyetini; dünyanın tarihsel  egemenlerince sürdürülen "düzenli bir hayatı yaşama" ihtiyacımızdan kurumsallaştırır... Düzeni kuranın çaldığı düdük; günümüzde bu ölçümlü halk katliamları yapabilmektedir. Bu durum medeniyetin uzlaştığı,  sınırları ve yoğunluğunu kontrol edebildiği bir aşama olarak görülmekte ve kullanılmaktadır... Buna engel olacak güç halklardır...
   
 Teknoloji ortamında modernize olamıyor; rekabet edemiyorsanız, bağımsız olamazsınız. 
 
 Satın almayı beklediğiniz, İsrail üretimi pilotsuz keşif uçakları için sıra beklerken,  "ezik egolu" bellediğiniz hedef profiliniz için, adamların cumhurbaşkanı simgelerini gösteri nesnenize dönüştürüyorsanız; bu da ne demek oluyor şimdi...
 "Ulusal güvenlik ve strateji", "devlet adamlığı"  açısından  komiklik yapmaya çalışıyor değilseniz, kafanız  karışmıştır...
 
 Dış politika araçlarıyla iç politika  malzemesi toplamaya çalışmak "dış politika" disiplini açısından anlaşılır değildir.  
 Rovanşını, büyükelçinizin aşağılanması ya da şaka polemikli post modern espride arayışlar olarak karşınızda bulabilirsiniz.. Aradığınız uca bağlanarak; yeni bir karşı kendinizi üretirsiniz katmerleyerek tabii... 
 Yurttaşlar olarak bu yaratıcı espriler ile, uluslararası politikada "acı duyma ile de olsa" önemsendiğimiz, fark edildiğimiz duygusuyla mutlu olabiliriz... Ya da  pilotsuz uçak teknolojilerine ulaşmak için böyle bir yolun da denendiğini düşünebiliriz...
 
 Sosyal düzen içinde, "barış ve adalete" dair hangi başlıklara ihtiyaç duymaktadır yurttaşlarımız...
 
 Ötekinin dili ve dirençleri ile, karşılık beklemeden onu duymaya ve destek olmaya çalışan bir barış nasıl inşa edilebilir...  
 
 Egemen afra tafralarla sürmeyen;  pozitif ayrım kültürüyle dönüştürülebilir mi ve nasıl...
 
 Ulus devletlerin "Birlikler" aşaması  olarak ortaya çıkan bir takım klüplerin, özgürlükler anlamında nasıl bir misyonu olabilir; ileri bir adım sayılabilir mi bu durum... Mazlum uluslar ve sınıfların seslerini temsil edebilirler mi... Böyle bir olasılık barındırmakta mıdırlar, öngörüleri var mıdır.  İnsan hakları v.s. ile bu yolda attıkları adımlar "Afganistan halkının" işine yarayabilir mi ve yarayacaksa ne zaman ve ne koşullarda... Böyle bir hedefleri var ve olabilir mi...
 Referanslarına bakıldığında; Batı kültürü bunu üretmeyi kendine tarihsel bir yükümlülük edinmemiştir hiçbir zaman... Böylesi bir anlayış ve ortamıyla beslenmesi, uyarılması ve tatmini olanaksızdır. Bu yüksek egolu toplumlar, başka yabancı hayatların ötekililiklerini ve büyülerini teslim almış, karıştırmış ve farklılaştırılmış; kendi merkezinde dönüştürmüştür...
 
 İnsan merkezli entegre arayışlar, birey egosunun "evrensele açılması" ve çok merkezli ayrı yönlerde olmasının; aynı fiziki ortak dünya ve risklere sahip olma sorumluluğu; gelişmesi için uygun bir ortam yaratabilecek mi...  Gerçek engelleri nelerdir...  Kan dökmeden, kimlik baskıları altında olmadan; akıl / duygu ve sezgilerinde ifade bulduğu ve temsil edildiği özgür dünya ideali  paylaşılabilir mi...
 
 Yaşadığımız dünyada ulus devletler düzeni dışında kullanılabilecek özgür yollar ve alanlar henüz yok... Avrupa Birliği lütfu ve kontrolü altında; eşitsizliğini ve edilgin katılımını kanıksamış Türkiye insanı da iyi ve özgüre açık bir yol üzerinde değil...
 
 Kendi farkındalık ve arayışında kullandığı oryantal bakış; bu egemen Avrupalı  bakış altında çatallaşmakta; "özgür insan" görünümünden çıkıp "köle algılanmasını içselleştirmektedir".  Bu duygu altında "iyi ve dost" ilişkiler sürmez. Tüm bu oyunlar AKP siyasi cazibesinde oynanabilir değildir...
 
 30.ocak.2010